Description: This is a documentary film, created by a group of students from 1st Lykeio Vrilission, Athens, Greece. The students walk around in the areas of Athens where immigrants live, work, gather, enjoy themselves or pray. They talk to them and record their thoughts, feelings and ways. At the same time, the foreign people read texts from the ancient and modern Greek literature, which remind everybody of global values.

googlevideo=http://video.google.com/videoplay?docid=2754741085170815681

Τα Παρασκήνια (Behind the scenes): Πώς γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ "σαν τον Οδυσσέα"

Στο κέντρο του Bochum

Το Δημαρχείο

Το Πανεπιστήμιο Ruhr

Στο κέντρο το βράδυ

Bergbau-Museum

'Ενα παλιό ανθρακωρυχείο που έχει μετατραπεί σε μουσείο

Η θέα της πόλης από τον πύργο του μουσείου

Lessing-Schule Langedreer

Μια άποψη του σχολείου που μας υποδέχθηκε

Το παλιό δημαρχείο του Langedreer

Hatingen - μια άλλη περιoχή του Bochum

Αποψη της πόλης

Ο περίπατος δίπλα στο Ρήνο

Το Κοινοβούλιο της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας

Μαθητές και καθηγητές από τα έξι σχολεία

μπροστά στο Κοινοβούλιο

Πίνακας του Γιάννη Μαυρομάτη

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τρένο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.

Ο ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Ο λόγος που μας παρακίνησε να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα προέκυψε από τη διαπίστωση ότι στην περιοχή μας υπάρχει έντονο κυκλοφοριακό πρόβλημα και μια λύση θα ήταν η αποφυγή χρήσης του ΙΧ αυτοκινήτου. Θελήσαμε να δώσουμε στους μαθητές μας την ευκαιρία να ενδιαφερθούν για τα μέσα σταθερής τροχιάς και, πιο ειδικά, να ενημερωθούν για τον σιδηρόδρομο ως εναλλακτική πρόταση για κυκλοφοριακή αποσυμφόρηση και ως μέσο μεταφοράς φιλικό προς το περιβάλλον.

Πιο συγκεκριμένα σκοποί και στόχοι του προγράμματος ήταν οι μαθητές:

• Να συνειδητοποιήσουν την αξία χρήσης των μέσων σταθερής τροχιάς για εξοικονόμηση ενέργειας και την ποιότητα της ζωής τους.
• Να γνωρίσουν την ιστορία και την λειτουργία του σιδηροδρόμου.
• Να γνωρίσουν το τρένο στην τέχνη.
• Να ταξιδέψουν με το τρένο.
• Να χρησιμοποιήσουν Η/Υ, το διαδίκτυο και τα εργαλεία του.
  
• Να γίνουν ενεργοί πολίτες.
  
• Να μάθουν να αναζητούν και να συνθέτουν πληροφορίες από πηγές.
• Να μάθουν να συνεργάζονται στο πλαίσιο της ομάδας με υπευθυνότητα και αλληλεγγύη.
• Να αναδείξουν τα ταλέντα τους.

Αισθανόμαστε ικανοποίηση που τα παραπάνω επιτεύχθηκαν, το σχολείο έκανε ένα άνοιγμα στην κοινωνία και τη ζωή και, εμείς οι καθηγητές, ζήσαμε ένα άλλο τρόπο προσέγγισης των μαθητών μας και εφαρμόσαμε μια νέα μέθοδο διδασκαλίας. Ελπίζουμε ότι οι γνώσεις και οι εμπειρίες που απέκτησαν οι μαθητές μέσα από τη βιωματική μάθηση, αφενός θα τους κάνουν να προτιμούν τα μέσα σταθερής τροχιάς, αφετέρου θα τους βοηθήσουν να χειρίζονται τις πληροφορίες με τον νέο τρόπο προσέγγισης. (Γιάννης Τσιλαφάκης, Νάντα Βέλτσου)

Τα άρθρα που ακολουθούν γράφτηκαν από τους μαθητές της ομάδας.

Θεατρική Παράσταση σε Τρένο

Το μόνο κοινό που μπορεί να βρεί κανείς ανάμεσα σε ένα παλιό τρένο και μια θεατρική παράσταση είναι ότι και τα δυο σε ταξιδεύουν. Έτσι κι εμείς, ενώ παρακολουθούσαμε την παράσταση «Η Ωραία Θυμωμένη» στο θέατρο ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ της Τατιάνας Λύγαρη, κάναμε ένα ταξίδι στο χώρο των συναισθημάτων και των ανθρώπινων σχέσεων. Η παράσταση έγινε σε ένα παλιό (1924) αλλά καλοδιατηρημένο βαγόνι του Οριάν Εξπρές, που ήταν σταθμευμένο πάνω σε ράγες μαζί με την ατμομηχανή του και άλλα βαγόνια, τα οποία ήταν το φουαγιέ, το εστιατόριο, ένας χώρος για μουσικές παραστάσεις και τα καμαρίνια.

Μας υποδέχθηκε ένας μουσικός που έπαιζε ακορντεόν και όταν άρχισε η παράσταση, ξεκίνησε και η περιπλάνηση. Λιτό σκηνικό με ζωντανή ορχήστρα και οι ηθοποιοί όλο κέφι, χορό και τραγούδι. Μπορεί να ήταν μόνο τέσσερις, αλλά κατά τη διάρκεια της παράστασης γίναμε όλοι ηθοποιοί! Μας απηύθυναν το λόγο και εμείς απαντούσαμε, μας έκαναν μέρος της παράστασης. Ζούσαμε τα δρώμενα σαν να ήταν πραγματικότητα, γιατί τα θέματά τους ήταν παρμένα από τη ζωή μας, καθώς και από τις σχέσεις μας, οικογενειακές, κοινωνικές, φιλικές ... Και ξαφνικά ένα τρένο πέρασε στη διπλανή γραμμή σφυρίζοντας, και νιώσαμε ότι ταξιδεύουμε στ' αλήθεια. Όταν τέλειωσε η παράσταση και κατεβήκαμε, έιχαμε την αίσθηση ότι βγήκαμε σε άλλο μέρος, πιο πλούσιοι σε εμπειρίες και συναισθήματα. Η χειμωνιάτικη βραδιά του Γενάρη θα μας μείνει αξέχαστη.

Ήταν ένα Σάββατο του Μαρτίου που ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας στα Καλάβρυτα. Συγκεντρωθήκαμε νωρίς το πρωί στο σταθμό του μετρό Εθνικής Άμυνας με τα σακίδιά μας γεμάτοι προσμονή. Δυο τρεις είχανε φέρει τις κιθάρες τους. Κατεβήκαμε στο Σταθμό Λαρίσης και, περνώντας τη γέφυρα πάνω από τις γραμμές, φτάσαμε στο Σταθμό Πελοποννήσου, απ' όπου έφευγε το τρένο μας.

Ένα βαγόνι ήταν ολόκληρο δικό μας! Μπορούσαμε να ακούμε μουσική από κασετόφωνο, να τραγουδάμε με κιθάρα και να πηγαίνουμε στην καντίνα του τρένου. Στην αρχή δεν πηγαίναμε γρήγορα γιατί περνούσαμε από κατοικημένες περιοχές, αλλά μετά τα Μέγαρα το τρένο ανέπτυξε ταχύτητα. Η διαδρομή ήταν ωραία δίπλα στη θάλασσα. Μετά τρεις ώρες φτάσαμε στο Διακοφτό και πήραμε τον οδοντωτό.
Αφήνοντας το Διακοφτό η γραμμή άρχισε να ανηφορίζει στη πανέμορφη χαράδρα του Βουραϊκού. Τα πρώτα χιλιόμετρα διανύθηκαν σε κανονικές γραμμές και το τοπίο ήταν ακόμα ήμερο. Ξαφνικά το τρένο σταμάτησε και ακούσαμε ένα θόρυβο. Ήταν η στιγμή που μπήκαμε στην οδοντωτή τροχιά. Μπροστά μας είδαμε ανηφόρα και το τρένο ανέβαινε! Το τοπίο ήταν εκπληκτικό! Διασταυρονόμασταν συνεχώς με το ποτάμι, περνούσαμε από μέρη λαξεμένα στο βράχο, μικρά τούνελ και γέφυρες. Στο σημείο «Πόρτες» η χαράδρα στένεψε απότομα και έγινε φαράγγι, απ΄όπου το τρενάκι πέρασε από τούνελ και συνεχόμενη γέφυρα πάνω από ένα μικρό καταρράκτη. Κοιτούσαμε κάτω και αισθανόμασταν δέος. Φοβόμασταν μη πέσουμε στα αφρισμένα νερά του ποταμού. Και τότε φτάσαμε στη Ζαχλωρού (Ζα-χλωρού = πολλή χλωρίδα) πνιγμένη πραγματικά στο πράσινο, με γραφικά σπίτια και ταβερνάκια. Εκεί κατεβήκαμε.

Στη Ζαχλωρού φάγαμε, περπατήσαμε κατά μήκος των γραμμών και κάναμε πεζοπορία στο βουνό. Ύστερα πήραμε το επόμενο τρενάκι και φτάσαμε στα Καλάβρυτα.

Την άλλη μέρα επισκεφθήκαμε με πούλμαν τις μονές του Μεγάλου Σπηλαίου και της Αγίας Λαύρας, το Μνημείο Εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς και το σπήλαιο Λιμνών. Τέλος πήγαμε στο Πλανητέρο, όπου είναι οι πηγές του Αροάνιου ποταμού και πολλά εκτροφεία πέστροφας, και περπατήσαμε ανάμεσα στα πλατάνια. Την ώρα που γυρίζαμε στο ξενοδοχείο, άρχισε να χιονίζει.

Το πρωί που ξυπνήσαμε όλα ήταν κάτασπρα. Το ρεύμα και τα τηλέφωνα είχαν κοπεί και κανένα αυτοκίνητο δεν κυκλοφορούσε. Από τη μια μεριά, λυπόμασταν που δεν θα μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα με τις επισκέψεις στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Κλειτορίας και το Χιονοδρομικό Κέντρο. Από την άλλη, χαιρόμασταν γιατί παίζαμε με το χιόνι και νομίζαμε ότι θα καθυστερούσαμε την επιστροφή μας στην Αθήνα κατά μια μέρα, γιατί ήμαστε αποκλεισμένοι. Όμως είχαμε ξεχάσει ότι το τρένο είναι το μέσο που δύσκολα απειλείται από τις καιρικές συνθήκες. Ο οδοντωτός κυκλοφορούσε κανονικά! Έτσι μαζευτήκαμε στο χιονισμένο σταθμό και ξεκινήσαμε το ταξίδι επιστροφής στην Αθήνα γεμάτοι εμπειρίες και αναμνήσεις.

Ο ΟΔΟΝΤΩΤΟΣ

Ο οδοντωτός σιδηρόδρομος Διακοφτού - Καλαβρύτων, με μήκος 22 χλμ., διασχίζει το φαράγγι του Βουραϊκού και κατασκευάστηκε μεταξύ1889 και 1896, ύστερα από συμβαση που υπέγραψε ο Χαρ. Τρικούπης με τον Γάλλο εργολάβο Ατόν. Το έργο αυτό ήταν μεγάλη πρωτοπορία για την εποχή του, αν σκεφτεί κανείς τα μέσα που χρησιμοποιούσαν τότε σε συνδυασμό με τις τεχνικές δυσκολίες και εμπόδια που έπρεπε να υπερνικήσουν και συνεπώς πολύ δαπανηρό. Εξυπηρέτησε άριστα την έξοδο από την απομόνωση της ορεινής επαρχίας Καλαβρύτων, οδηγώντας στις ιστορικές μονές Μεγάλου Σπηλαίου και Αγίας Λαύρας και καθιστώντας τα Καλάβρυτα σημαντικό τουριστικό κέντρο. Αποτελεί τον μοναδικό οδοντωτό σιδηρόδρομο της χώρας και είναι μικτού τύπου (οδοντωτή και συμβατικές τροχιές πλάτους 0,75 μ.). Μεταξύ 1896 και 1959 η έλξη ήταν ατμήλατη ενώ μετά μετατράπηκε σε ντιζελοηλεκτρική. Στα 107 χρόνια λειτουργίας του δεν έχει συμβεί το παραμικρό ατύχημα. Σήμερα έχει προγραμματιστεί ο εκσυγχρονισμός του δικτύου και του συρμού.

Κλέβοντας απ' τους σταθμούς
τα βλέματα
κι οι επιθυμίες στιβάζονται
στη σκευοφόρο.

Φιλιά που ανεμίζουνε λευκά
κι η εκκίνηση
σε χτύπο καρδιάς πάλι.

Παράστασης ρόλος μυστικός
συρμός απομεσήμερος
τρένου ταξίδεμα
στο μέσο μου σημείο
που όλα ησυχάζουν.

ΗΡΩ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δρόμοι Παράλληλοι

Το τρένο θα περάσει πάλι τα μεσάνυχτα

σηκώνοντας στο πέρασμά του το άρωμα της γης,

συνεχίζοντας την αρμονία των ημερών του κόσμου,

την αλάθητη πορεία των σελίδων που αλλάζουν.

Το τρένο θα περάσει και πάλι.

Στον ήχο του αναδεύουν οι ελπίδες της αναγκαιότητας.

Τα σφυρίγματά του σμίγουν με της καρδιάς τους κτύπους.

Στους προβολείς του λάμπει το φως της γης.

Το τρένο θα περάσει πάλι τα μεσάνυχτα.

Το χρώμα της καινούργιας μέρας

μουσκεύει το δρόμο του,

μαζί με των ανθρώπων τα όνειρα και τους πόθους,

με τη ζωή ολόκληρη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

Οδοιπορικό στην Αθήνα

Παρακολουθώντας παλιότερα μια συναυλία του Ross Daly διαπιστώσαμε πώς ένας Ιρλανδός μπορεί να εκφράσει την Ελληνική μουσική με τον δικό του τρόπο. Άλλες φορές παρακολουθήσαμε μουσικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων μουσικών (π.χ. Ελλήνων και Ινδών) και αισθανθήκαμε την αλληλεπίδραση των πολιτισμών και τον εμπλουτισμό των συναισθηματικών και πνευματικών μας εμπειριών. Και στις δυο περιπτώσεις βλέπουμε την εξέλιξη μέσα από τις επιδράσεις που δέχεται η κουλτούρα κάθε χώρας και αναγνωρίζουμε ότι οι καλλιτεχνικές παραδόσεις των λαών αποτελούν ουσιαστικά την αθροιστική σοφία και εξέλιξη χιλιάδων γενεών.

Βομβαρδιζόμενοι από τα ΜΜΕ για τα προβλήματα που δημιουργούν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες στην χώρα μας, ενώ αποσιωπούν τα προβλήματα που τους δημιουργούνται καθώς και τα θετικά στοιχεία τους, θελήσαμε να προσεγγίσουμε και να γνωρίσουμε κάποιους από τους ανθρώπους αυτούς που αποτελούν κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας. Ειδικότερα οι μαθητές μας, που ζουν σε ένα προάστιο της Αθήνας με λίγους ξένους κοντά τους, δεν έχουν την ευκαιρία να τους γνωρίσουν, με αποτέλεσμα να επηρεάζονται από τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της κοινωνίας μας. Και όμως, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης κοινωνίας μας είναι να μπορούμε να συμβιώνουμε αρμονικά με το διαφορετικό. Να χαιρόμαστε τη διαφορά, να απολαμβάνουμε την ποικιλία, να αξιοποιούμε δημιουργικά την πολυμορφία.

Ετσι ξεκινήσαμε ένα οδοιπορικό στην Αθήνα μας, στους χώρους που μαζεύονται, δουλεύουν, διασκεδάζουν, τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και εκεί γνωρίσαμε ανθρώπους από διάφορες χώρες, μάθαμε για την ιστορία και τον πολιτισμό τους, τα αισθήματα και τα προβλήματά τους, φάγαμε στα στέκια τους, ακούσαμε τη μουσική τους, επισκεφθήκαμε τα σχολεία τους. Παράλληλα καταγράψαμε όλα αυτά σε ταινίες, απ' όπου προέκυψε το ντοκιμαντέρ «σαν τον Οδυσσέα». Στη ταινία αυτή εκφράζονται οι σκέψεις και τα συναισθήματα τους, ακούγονται τραγούδια τους και, ταυτόχρονα, μας θυμίζουν αξίες και ιδέες πανανθρώπινες, διαβάζοντας κείμενα από την αρχαία και τη νεότερη λογοτεχνία μας.

Οι δραστηριότητές μας

Μετά την πρώτη επαφή με το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και τις Κοινότητες Μεταναστών, ξεκινήσαμε τα Σαββατοκύριακα με το σκηνοθέτη μας Γιώργο Πουλίδη ένα οδοιπορικό στην Αθήνα στους χώρους που συχνάζουν. Για όλους μας όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα και πολύ ενδιαφέροντα, αν και κοπιαστικά από την πολύωρη περιπλάνηση.

Πρώτα ενημερωθήκαμε για τους σκοπούς και τη δράση του Δικτύου από τον εκπρόσωπό του Νάσο Θεοδωρίδη. Μας έκανε εντύπωση πόσες πολλές κοινότητες μεταναστών υπάρχουν στην Ελλάδα. Έτσι γνωρίσαμε ανθρώπους από το Μπαγκλαντές, το Σουδάν, την Πολωνία, την Παλαιστίνη, την Νιγηρία, το Κονγκό, τη Λιβύη και την Αλβανία. Ακόμη συναντήσαμε μέλη της ομάδας Ελλήνων εκπαιδευτικών «Τα Πίσω Θρανία», οι οποίοι εθελοντικά διδάσκουν Ελληνικά σε ενήλικους μετανάστες, μια πρωτοβουλία έμπρακτης αλληλεγγύης.

Περπατήσαμε στη Σωκράτους, όπου μπήκαμε σε μαγαζιά που πουλάνε Αραβικά προϊόντα και δοκιμάσαμε γεύσεις, στη Μενάνδρου, όπου είδαμε τα κουρεία τους, τα τηλεφωνεία τους, τα μαγαζιά με ρούχα και κασέτες με μουσική και ταινίες από τις πατρίδες τους, και στην Γερανίου, όπου επισκεφτήκαμε ένα μικρό τζαμί σε διαμέρισμα πολυκατοικίας και ένα Νιγηριανό κομμωτήριο, όπου είδαμε πώς φτιάχνουν τα κοτσιδάκια. Ακόμη μας προσκάλεσαν και παρευρεθήκαμε σε μουσική εκδήλωση, που έγινε σε ένα μαγαζί, για την εθνική επέτειο του Μπαγκλαντές. Στην περιοχή αυτή φάγαμε Ινδικά και Αραβικά φαγητά και ήπιαμε τσάι, όπως το φτιάχνουν στο Μπαγκλαντές. Στην Πλατεία Κουμουνδούρου είδαμε τα κινέζικα μαγαζιά και εκεί κοντά ένα Αιγυπτιακό καφενείο με ναργιλέδες. Στη Μιχαήλ Βόδα επισκεφθήκαμε ένα μαγαζί που πούλαγε βιβλία, εφημερίδες και προϊόντα από την Πολωνία, το Πολωνικό πολιτιστικό κέντρο, καθώς και την Πολωνική Καθολική Εκκλησία. Στη συνέχεια, στην Κεφαλληνίας (Κυψέλη) πήγαμε στα γραφεία της Σουδανικής κοινότητας, όπου γνωρίσαμε ανθρώπους από το Σουδάν, τη Λιβύη και το Κονγκό. Εκεί εκδίδεται και εφημερίδα στα Αραβικά. Σε άλλο χώρο τους, λειτουργεί Internetcafe και σχολείο Αραβικών για τα παιδιά τους. Τέλος επισκεφθήκαμε την Παλαιστινιακή Παροικία στου Παπάγου. Υπήρχε πολύς κόσμος κάθε ηλικίας και γίνονταν και μαθήματα Αραβικής για παιδιά και ενήλικες. Μας κέρασαν δικά τους φαγητά και αραβικό καφέ και χορέψαμε μαζί τους. Όλες αυτές οι εμπειρίες και οι εναλλαγές χώρων και ανθρώπων μας έμειναν αξέχαστες.

Σε όλο αυτό το οδοιπορικό, μιλούσαμε μαζί τους, μαθαίναμε για την ιστoρία τους, παίρναμε συνεντεύξεις, που καταγράφαμε με την κάμερα, και νιώθαμε να λειτουργούν όλες μας οι αισθήσεις. Ακούγαμε μουσικές και γλώσσες από διάφορα μέρη του κόσμου, νιώθαμε μυρωδιές και γεύσεις άγνωστες σε μας, βλέπαμε ανθρώπους από όλες τις φυλές της γης και αγγίζαμε αντικείμενα που τα ξέραμε μόνο από την τηλεόραση. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην αρχή νιώσαμε περίεργα, όταν βρεθήκαμε σε μια περιοχή που είμασταν η μειοψηφία. Γρήγορα όμως, όταν μιλήσαμε μαζί τους, αισθανθήκαμε άνετα και φιλικά. Χαρήκαμε που ήταν πρόθυμοι να μας μιλήσουν για τη ζωή τους και για την πατρίδα τους. Καταλάβαμε ότι βρίσκονταν στη χώρα μας για μια καλύτερη ζωή.

Επιπλέον, επισκεφθήκαμε το Λαύριο, τους αρχαιολογικούς χώρους του Σουνίου, της Αρχαίας και της Ρωμαϊκής Αγοράς και κάναμε βόλτα με το αυτοκίνητο στη νυχτερινή Αθήνα, τραβώντας πλάνα για τις ανάγκες της ταινίας. Επίσης βρεθήκαμε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, όπου ακούσαμε μουσικές, γευτήκαμε φαγητά, επισκεφθήκαμε τα περίπτερα των κοινοτήτων και των οργανώσεων και χαρήκαμε που συναντήσαμε πολλούς απ' όσους είχαμε γνωρίσει στο οδοιπορικό μας. Τώρα πια, μας ήταν οικεία πρόσωπα.

Πρέπει να αναφέρουμε ότι μια διαφορετική εμπειρία ήταν η διαδικασία της δημιουργίας τηςταινίας μικρού μήκους «σαν τον Οδυσσέα...», δηλαδή τα γυρίσματα, η κάμερα, το μπουμ, το μόνιτορ και ιδιαίτερα το μοντάζ. Η συμβολή του σκηνοθέτη μας Γιώργου Πουλίδη ήταν σημαντική, γιατί ήταν από την αρχή ουσιαστικά μέλος της ομάδας μας και προσέφερε πάρα πολλά για την υλοποίηση όχι μόνο της ταινίας, αλλά και ολόκληρου του προγράμματος. Στιγμιότυπα από όλες της δραστηριότητες καταγράφηκαν σε μια 7λεπτη ταινία με τίτλο «Τα παρασκήνια», όπου πρωταγωνιστούν οι συμμετέχοντες μαθητές.

Για την παρουσίαση του προγράμματος, διοργανώσαμε πολιτιστικό διήμερο στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Βριλησσίων. Το διήμερο, εκτός από την προβολή της ταινίας, περιελάμβανε συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα, καθώς και μουσική, χορό και γεύσεις από τις κοινότητες με τις οποίες συνεργαστήκαμε. Το σχολείο πραγματικά ανοίχθηκε στην κοινωνία.

Πιστεύουμε ότι οι μαθητές που συμμετείχαν στο πρόγραμμα και ήρθαν σε προσωπική επαφή με ανθρώπους από διάφορες θρησκείες, εθνότητες ή χρώμα και επικοινώνησαν με τα μάτια, τις κινήσεις και την ψυχή τους, μπορούν τώρα να νιώθουν κάποιο λαό, όχι σαν μια λέξη σε ένα κείμενο, αλλά ως συνανθρώπους που δικαιούνται μια καλύτερη ζωή, αυτοί και τα παιδιά τους.

Επίλογος

Η ταινία έλαβε μέρος στο 6ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και στο 4ο Διεθνές Φεστιβάλ κινηματογράφου για Παιδιά και Νέους - Camera Zizanio. Ελπίζουμε ότι θα μπορέσει να προβλήθεί περισσότερο στην Ελλάδα, σαν εκπαιδευτικό υλικό που συμβάλλει στον διαπολιτισμικό διάλογο.

Katowice and Bochum , the places where our Comenius partners live, have a long history in coal mining. This was the incentive that made us search our area to see if Attiki, the area where Athens and Vrilissia are, has something in common concerning mining. And we found it. It's Lavrio (Laurium in Latin), a mining town 60 kilometres from Athens , which used to offer plenty of jobs. So, we arranged a visit to the Handicraft-Industrial Educational Museum based in the grounds of the Technological and Cultural Park of Lavrion. Here is a description of what we learned and did.

Ancient times

The region of Lavrio was the largest centre of mining in ancient times. The systematic exploitation of the area's mineral wealth began in 3200 BC and continued without a break until the end of the archaic period in the sixth century BC. In the Bronze Age (2800-1100 BC), the mines of Lavrio supplied all the great cultures of the Aegean (the Cycladic, Minoan and Mycenaean) with silver, lead and copper. In the Classical period (fifth and fourth centuries BC) the exploitation of the mines by the Athenian state became particularly important for the financing of the great projects of the Golden Age of Athenian Democracy, and for the building of its fleet during the Persian Wars. Silver from Lavrio contributed to the strong foundations of the Athenian state because it made possible the minting of the famous silver coin, the 'owl'.

Throughout almost the entire region, a host of monuments from the Classical period bear witness to mining activity. Underground mining galleries, wide mineshafts, and the ruins of metal workshops which processed and washed the ore in large outdoor water cisterns, ore washeries and ruins of metallurgical workshops with furnaces to smelt the ore and produce the metal etc., are all visible on the surface. By the third century AD, mining had entered a period of decline.

The main minerals contained in the metalliferous deposits of Lavrio are zinc and silver-lead, iron pyrite and BPG (blended pyrite and galena). There are also small quantities of free minerals such as sulphur, silver, gold, copper, bismuth and other sulphur mineral.

Modern times

The renaissance of modem Lavrio began in 1860, with the re-smelting of the ancient spoil-heaps, the reopening of the mining galleries and the development of new metallurgical work. Then, the Greek Metal Works Company of Lavrio (1873-1917) and the Compagnie Francaise des Mines du Laurium or the 'French Company' as it was widely known (1875-1981) started operating and controlling the mines and their products. The town of Lavrio began to expand. It was initially a small settlement for workers, but soon grew into the first 'company town' in nineteenth-century Greece . Indeed, Lavrio is the only example in Greece and the wider region of the Mediterranean of a company town created in a deserted region to meet the needs of industry.
The companies provided health care for their workers, opened schools and built churches, and in addition, constructed the port and the Athens - Lavrio railway.

After the Second World War, mining fell into decline in Lavrio and elsewhere. The mines closed in the 1970s, while the metallurgical industry finally ceased functioning in 1990. The closure of the industry caused a wave of unemployment in the area and affected the whole region.

Nowadays, Lavrio preserves its historical significance. The Ministry of Culture has declared the 19th century installations (building and equipment) and their grounds as Greek Industrial Heritage and the Technological and Cultural Park of Lavrion was established.

The Handicraft-Industrial Educational Museum

The objective of the Handicraft-Industrial Educational Museum is to collect, preserve, research and exhibit materials, for educational purposes, which relate to the handicraft and industrial past of the region and also by extension to the technological, economic, social and cultural history of Greece.

We took part in a programme called "The mining and metallurgical procedures in the former French Mining Company of Lavrion" and we followed the production of lead and silver from quarrying to the final product. We gathered information on how each stage of the process went and on the people who worked in the galleries: what they were specialized to do, their working conditions, what protective measures they took and how they stuggled to keep the industry operating. Most of the information was given by a nice former miner, who had been working there and had lived all the events. After the research, each team presented its findings.

The visit to the Technological and Cultural Park ended with a round of the grounds.

Afterwards, we went to the town of Lavrio , we looked around the neoclassical buildings and, of course, had something to eat and drink! It was a wonderful experience.

(sources: http://www.ltp.ntua.gr http://www.bbem.edu.gr and http://whc.unesco.org/en/tentativelists/1789)

Το καλοκαίρι του 2005...